Niet alleen in de kinderopvang, maar ook in andere sectoren en in gezinnen blijven we vasthangen aan verouderde opvattingen over kinderen en opvoeding.


Door Lynn Geerinck en Jürgen Peeters

Sinds maandag 7 december loopt er bij de krant Het Laatste Nieuws een artikelenreeks over wantoestanden binnen de kinderopvang en de laksheid van ingrijpen vanuit de subsidiërende overheid.

De artikelenreeks heeft zijn doel niet gemist. Enerzijds vanuit de sector zelf, anderzijds vanuit de publieke opinie komen er veel reacties op gang. Niemand leest graag over misbruik en verwaarlozing bij kinderen, zeker niet als het plaatsvindt in een context waar nietsvermoedende ouders hun kind vol vertrouwen achterlaten. En ondanks het feit dat het maar om een zeer klein percentage (ernstige) misdrijven gaat, kan en mag dit anno 2020 niet meer getolereerd worden.

Zoals een generator stroom opwekt, zo kan in een klas leer-kracht worden opgewekt. De kwaliteit van aandacht en de interactie tussen leraar en leerling bepalen hoeveel leer-kracht er gegenereerd wordt. Door de aandacht te richten op wie we zijn en waarvoor we zijn samengekomen, wordt een klas een ‘generatieve ruimte’; een plek waar we samen tot leren komen. De kracht om te leren zit in iedereen die aanwezig is in die ruimte. De leraar gaat voor in het leren en faciliteert het leerproces. Hij weet hoe het is om iets niet te weten en te vertoeven in onzekerheid en onvermogen. Hij of zij kent als geen ander het worstelen met wat er te leren valt. Als het goed zit, zijn de rollen van leraar en leerling inwisselbaar. Beiden leren van elkaar.

Cookies

Deze website maakt gebruik van cookies. Door verder te surfen, stemt u in met het gebruik ervan.